Gezien

Van Thale naar Goslar (5)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 5. Van Thale naar Goslar, zaterdag 2 september 2017, 67 km. Tot en met vandaag 437 km.

Deze morgen vertrek ik met trui, lange broek, jas en fietshandschoenen aan. Het is nogal fris buiten. Ik krijg te maken met heel wat stukken slechte weg. Werningrode lijkt me een aardige stad. Helaas is de belangrijkste winkelstraat afgesloten in verband met werkzaamheden. In een plaats verder, Darlingrode, ga ik aan de koffie bij een broodzaakje voorin een supermarkt.

Er wordt in een ander dorp een hardloopwedstrijd georganiseerd van ruim een halve Engelse mijl. De straten zijn afgezet. Met de fiets aan de hand meng ik me tussen de toeschouwers en klap met ze mee voor de lopers die bijna bij de finish zijn. De sponsor van dit gebeuren is de regionale krant ‘’Stimme des Volkes.

Als ik in een bos, in de buurt van een begraafplaats voor huisdieren, aan een picknicktafel zit kruipt er een muis over de grond vlak bij mijn zitplek. Hij loopt zelfs over de velg van mijn fiets heen. Weer op pad moet ik al snel mijn regenkleding aan. De bui houdt ongeveer een uur aan.

Vandaag ben ik de grens overgegaan van voormalig Oost- en voormalig West-Duitsland. Ik was in Sachsen-Anhalt en ben nu in Nieder-Sachsen. De dorpen en steden hangen in heel Duitsland vol met verkiezingsposters. Die van de CDU en de SPD zie je het meest.

Goslar is een plaatje van een stad. In een leuk restaurantje tegenover een watermolen vind ik een tafeltje vrij. In dit zaakje zitten naast toeristen ook aardig wat mensen vanuit de stad zelf die op de vrijdagavond uit eten gaan.

Advertenties

Van Staßfurt naar Thale (4)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 4. Van Staßfurt naar Thale, vrijdag 1 september 2017, 85 km. Tot en met vandaag 370 km.

Ook vandaag kom ik weer langs vele volkstuincomplexen. Daarna rijd ik ongeveer 15 kilometer door een rustig akkerbouwgebied. De gewassen zijn al geoogst.

Op de website van Radweg R1 had ik gelezen dat een rondje om het Concordiameer een aanrader is, onder andere omdat er onderweg een prachtig informatiecentrum is gevestigd. Ik volg dit advies op en neem bij Königsee de variant op de hoofdroute. Rond 10.15 uur ben ik bij het infocentrum dat pas om 11.00 uur opengaat. Van een voorbijganger die bekend is in de omgeving hoor ik dat je een kilometer verderop ook koffie kunt drinken. Ik zal nooit weten hoe interessant het informatiecentrum is.

Je hebt hier langs het meer een mooi uitzicht, maar het meer zelf en de randen eromheen mag je niet betreden. Er staanom de 25 meter  bordjes met de tekst: ‘Lebensgefahr! Bergbaugelände. Unbefugtes Betreten verboten.’

Bij Meisdorf ben ik inmiddels bij de rand van het Harzgebergte aangekomen. Het landschap ziet er daarom heel anders uit dan op eerdere dagen. In Thale stroomt het riviertje de Bode. De jeugdherberg ligt aan het eind van een doodlopende weg langs de Bode. Aan de achterkant van het gebouw en aan de overkant van het water steken rotsen omhoog.

Die avond doe ik me te goed aan forel in Gasthaus Forelle aan de Karl Marx Straβe.

Van Dessau naar Staßfurt (3)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 3. Van Dessau naar Staßfurt, donderdag 31 augustus 2017, 85 km. Tot en met vandaag 285 km.

Bij de jeugdherberg heb ik een gesprek met een Duitser die een rondje Duitsland gaat fietsen. Hij doet daar zo’n vijf á zes weken over. Nu is het zijn tweede dag. Eerst gaat hij richting Berlijn en daarna naar Usedom in het noorden van de voormalige DDR.

Ik kom langs het Technikmuseum Hugo Junkers. Junkers was een soort Fokker voor de Duitsers. Verder zijn er veel volkstuincomplexen hier langs mijn route.

Aan de rand van Köthen neem ik een kop thee bij MacDonalds en kan daar dan gelijk gebruik maken van wifi. Als ik weer naar buiten ga krijg ik te maken met de eerste druppels van een regenbuitje. In de binnenstad worden er allerlei zaken opgebouwd. Het komende weekend is er in Köthen namelijk een vliegshow. Op de binnenplaats van het kasteel, dat wordt ontsiert door bouwsteigers, worden bierwagens geïnstalleerd.

De regen valt alles mee. Als ik in het dorpje Cörmigk ben neem ik een kop koffie bij een ouderwetse bakkerswinkel. Een huiskamer uit grootmoedertijd is ingericht als koffiedrinkzaakje.

Ik heb me voorgenomen om in Staβfurt te overnachten. Voordat je de stad ingaat is er een prachtig kasteel met de mooie naam Hohenerxleben, waar je ook kunt overnachten. Dat lijkt me te duur en te luxe. Verder in het centrum van de stad vind ik na wat zoeken een gewoon hotel boven een restaurant waar plek voor me is. Ze hebben bij dit hotel een spiksplinternieuwe fietsenschuur van ijzer of blik. Mijn fiets is wellicht de eerste die er in mag staan. Steeds meer hotels in Duitsland willen het predicaat ‘Fietsvriendelijk hotel’ krijgen. Dat noemen ze hier ‘Bett und Bike’. Ze moeten aan een aantal vereisten voldoen zoals het hebben van een doos met reparatiemateriaal en een fietspomp voor lekke banden en een goed afsluitbare ruimte voor de fietsen.

Ook in deze stad is er een enorm postkantoorgebouw. Er staan op het parkeerterrein gele busjes van de Duitse posterijen. Het gebouw staat te koop. De stad doet nogal povertjes aan. Er is wel een schouwburg. Bij de ingang hangt een schilderij van Herman van Veen.

Van Bad Belzig naar Dessau (2)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 2. Van Bad Belzig via Lutherstadt Wittenberg naar Dessau, woensdag 30 augustus 2017, 105 km. Tot en met vandaag 200 km.

Als ik ’s morgens mijn kamer af kom, staan er drie kinderen, 2 jongens en een meisje in de gang. Het meisje vraagt mij in het Duits of ik alleen maar Engels kan spreken. Ik help haar op dit punt uit de brand. Ze vraagt daarna of ik met mijn kamersleutel wil proberen hun kamer open te maken. Ze hebben zich buiten gesloten. Ik wil het wel proberen, maar geloof niet dat mijn sleutel op hun kamerdeur zal passen. De kinderen gaan vervolgens verder zoeken en treffen iemand die het telefoonnummer weet dat gebeld kan worden, als je iemand van het pension wilt bereiken. Hoe en wat over de ouders van de kinderen weet ik niets.

Zoals gisteren gezegd, ontbijt ik in de stad bij een bakkerswinkel met cafégedeelte. Tussen Bad Belzig en Lutherstadt Wittenberg is het erg rustig. In Wittenberg kan je echter over de hoofden van de mensen lopen. 2017 is het Lutherjaar, 500 jaar reformatie wordt gevierd. Hier kijk ik wat rond en doe boodschappen bij REWE in het nieuwe winkelcentrum ‘Die Arsenal’.

Tegen drieën ben ik in Oranienbaum. Deze plaats is gesticht door Henriette Catharina, prinses van Oranje Nassau. Als ik daar op het terras zit, gaan om precies 15.00 uur sirenes af, te vergelijken met die van ons om 12.00 uur op de eerste maandag van de maand. Als ik weer op weg ben loopt een deel van mijn route gelijk aan de Elberadweg.

’s Avonds eet ik in de jeugdherberg in Dessau. Daarna ga ik nog even de stad in. Er wordt aardig wat ‘getimmerd’ in het centrum. Onder andere de toren van het oude stadhuis staat in de stijgers. Het mooiste gebouw is het enorm grote postkantoor.

Van Berlijn nar Bad Belzig (1)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 1. Van Berlijn naar Bad Belzig, dinsdag 29 augustus 2017, 95 km.

Om aan te haken op Radweg nummer 1 fiets ik eerst naar het midden van Tiergarten, waar de Zuil van de Overwinning staat. Bij een kruising nemen twee politieauto’s met sirenes en zwaailichten voorrang. De agenten in deze auto hebben bivakmutsen op om niet herkend te worden.

De route gaat door bossen en langs de Wansee en een aantal andere meren. Potsdam, een stad van ruim 160.000 inwoners, is de hoofdstad van de deelstaat Brandenburg. In 1945 werd de stad ernstig beschadigd door bombardementen. Na de oorlog kwam de stad in handen van Oost-Duitsland. Er zijn toen veel monumentale panden gesloopt. Pas na de val van het communisme zijn een aantal belangrijke gebouwen weer opnieuw opgebouwd.

Ik kom twee jonge Duitse fietsers tegen die ook op weg zijn naar Bad Belzig. Ze gaan vanaf die stad verder richting Leipzig. Een aantal kilometers rijden we samen op. Als ik onderweg een foto heb gemaakt, zijn zij doorgereden zonder de goede afslag te nemen. Misschien zie ik ze vanavond nog in Bad Belzig.

Bij het plaatsje Brück is er een natuurbad. Misschien is er hier een bron of er is gewoon een stuk sloot afgezet voor het zwembad. Tussen Brück en het volgende dorp staan om de paar honderd meter schuilhutten voor fietsers en wandelaars. Ze hadden zeker geld over, of het regent hier meer dan op andere plekken in Duitsland.

Het is niet ver meer naar Bad Belzig. Ik kom langs een springbeekmolen uit 1749. Hier is nu een restaurant gevestigd. Hier ga ik met een biertje in de tuin zitten op tuinstoelen onder een afdak. Even later komt er een opa aanlopen met zijn kleindochter. Hij heeft ijsjes gekocht en morst ijs op zijn eigen broek. Het kleine kind vraagt aan de opa hoe je het ijsje het beste moet vasthouden. Hij zegt dat ze moet uitkijken om geen vlekken op haar kleren te krijgen.

Ik slaap komende nacht midden in Bad Belzig in een pension boven een ijssalon. Gisteren moest ik nog een tientje borg betalen voor mijn kamersleutel. Nu vraagt de eigenaar van het pension mij om de sleutel volgende morgen in de brievenbus te gooien. Er zal geen ontbijt worden gereserveerd. Dat is niet nodig omdat je in de stad bij de bakker in de Strasse der Einheit voor een paar euro een goed ontbijt kan krijgen.

’s Avonds eet ik een vismaaltijd bij het Alte Brauhaus. Daarna kijk ik nog even rond bij het Burghotel. Daar in die chique tent overnachtten Bert en ik zes jaar terug. Er is daar nu een zakelijke bijeenkomst met uitgebreide maaltijd van Siemens met relaties.

Berlijn (0)

Van Berlijn naar Winterswijk fietsen. Dag 0 Berlijn, maandag 28 augustus 2017.

Zes jaar geleden maakte ik ook deze fietstocht. Toen met broer Bert. Nu doe ik de tocht opnieuw. Een nieuwe druk van het Bikeline-boekje Europa-Radweg R1 schafte ik aan. Hierbij kreeg ik ook de beschikking over een actuele GPS-track.

Met de trein kom ik aan op Hauptbahnhof Berlijn. Het is zaak even rond te kijken welke kant ik op moet naar de jeugdherberg. Het is niet moeilijk. Van noord naar zuid door Tiergarten, een soort Vondelpark, is het niet ver meer. Ik had van te voren geboekt bij Booking.com. Wel zo makkelijk in een grote stad.

Nadat ik me heb opgefrist ga ik een wandeling door Berlijn maken. Van Joke had ik een boekje meegekregen met wat uitgestippelde routes. Het lijkt me het beste als ik toch maar mijn eigen route bedenk. Eerst ga ik de kant op van station Potsdammerplatz. Ik kom langs het monument opgericht voor de Joodse slachtoffers. In de verte is de Fernsehturm zichtbaar. Mijn avondeten nuttig ik bij een Indiaas restaurant.

Onder de Brandenburger Tor door kom je uit op Unter den Linden. Op die brede laan loop ik stuk naar het oosten. Ze zijn daar bezig met de aanleg van een nieuwe metrolijn. Daardoor wordt het weidse uitzicht van links naar rechts verminderd.

Het valt op dat hier in het voormalige Oost-Berlijn veel mannen op straat bier drinken uit flessen, die ze bij de supermarkt kopen.  Verder zijn er in heel Berlijn nogal wat mannen en vrouwen die lege statiegeldflessen verzamelen. Dit zijn vooral plastic halve-liter-flessen, waarop in Duitsland statiegeld zit.

Daarna loop ik een stuk langs de Spree, de rivier die dwars door het centrum van de stad gaat. De terrassen langs de kade zitten vol. In de omgeving van de Bondsdag en de Rijksdag kijk ik wat rond. Het valt mij op dat het hier ’s avonds eerder donker is dan bij ons thuis. Ik wil er geen nachtwerk van maken en ben daarom even na acht uur terug naar de jeugdherberg. Morgen ga ik op de fiets weer op weg richting Nederland.

Van Tubbergen naar Hardenberg (4)

Dag 4, Fietsen met Joke in Oost-Nederland

Donderdag 10 augustus 2017.

In Geesteren staat voor de kerk een beeld met stoeiende paarden. Twee dagen gelden kwamen we ook al door een dorp met deze naam. Dat dorp ligt echter in Gelderland en nu zijn we in Overijssel. Tegenover de bakkerswinkel is een fabriekswinkel van Ten Cate/ Tweka.

Westerhaar-Vriezenveensewijk is de langste plaatsnaam van Nederland. We zijn nu in de gemeente Twenterand een gebied waar turf werd gestoken. De dorpen zijn hier ontstaan als veenkoloniën. Ruim twee jaar geleden was het nieuwe terras van onbeschilderd hout van het dorpscafé bijna klaar. Nu begint het hout al een beetje te verkleuren. Graag was ik met Joke hier nog eens naar binnen gegaan, maar dat kan niet want het café is op dit uur, tegen 12-en nog gesloten. Daarom rijden we maar door naar Daarlerveen en Vroomshoop.

Verder rijden we in het dal van de Overijsselse Vecht. Ommen, een wat grotere plaats, ligt buiten de officiële route, maar dat dorp pikken we ook nog even mee.

Het oude esdorpje Rheeze heeft de status van beschermd dorpsgezicht. De boerderijen staan rond de brink gegroepeerd. Sommige schuren hebben siermotieven van gevlochten stro.

In Hardenberg stappen we op de trein naar huis. Het was weer een mooie minivakantie.